به گزارش خبرگزاری حوزه، حجتالاسلاموالمسلمین استاد تراشیون در پاسخ به پرسشی دربارهی شیوهی تعامل با پسران ۱۰ ساله و نحوهی مسئولیتپذیر کردن آنان، به نقدِ انتظاراتِ افراطیِ والدین پرداخته و بر ضرورتِ نگاهِ واقعبینانه به فرآیندِ رشدِ کودک تأکید کردند.
سوال:
پرسیدهاند: «پسری دهساله دارم؛ چگونه با او گفتگو کنم تا حرفشنوی بیشتری داشته باشد و کارهای شخصیاش را خودش انجام دهد؟»
پاسخ حجت الاسلام و المسلمین استاد تراشیون:
در این زمینه نکتهای اساسی وجود دارد که توجه به آن میتواند بسیار راهگشا باشد: در بسیاری از مواقع، سطح انتظارات و توقعات ما از فرزندان بیش از حد بالاست. بالا بودن سطح توقع، ناخودآگاه بر آرامش روان والدین اثر منفی میگذارد و دیدگاه آنان را نسبت به فرزند دگرگون و بدبینانه میکند.
باید به یاد داشته باشیم که مواجهه با چالش در رفتار کودکان، امری طبیعی و حتی مفید است. نباید انتظار داشته باشیم که فرزندانمان همانند ربات رفتار کنند و تنها با فشردن یک کلید، مجری بیچونوچرای دستورهای ما باشند؛ رفتاری تا این حد ماشینی و منفعلانه، نشانهای نگرانکننده و غیرطبیعی است. طبیعت کودک اقتضا میکند که گاه مقاومت نشان دهد، مخالفت کند و بلافاصله به سخنان ما عمل نکند. این انتظار نادرست است که کودک به محض دریافت هر دستوری بگوید «چشم» و در زمان خواب، بیداری و دیگر امور، کاملاً منطبق با برنامهی ما عمل کند. تربیت در گرو گفتگو، تعامل انسانی و گفتگو دربارهی مسائل گوناگون است.
در اصول تربیتی همواره بر دو رکن اساسی برای مربی و والدین تأکید میشود: «صبر» و «استمرار». بنابراین، نباید تصور کنیم یک کودک دهساله به نقطهای از رشد و استقلال رسیده که تمام امور شخصیاش را بهصورت خودجوش و بدون نیاز به همراهی والدین انجام دهد تا ما نیز تنها نظارهگر باشیم؛ این کودکان هنوز در آغاز مسیر رشد و یادگیری قرار دارند و نیازمند صبوری و هدایت مستمر هستند.
برای دانلود فایل صوتی اینجا را کلیک کنید
نظر شما